Në kuadër të pelegrinazhit tradicional të 23 korrikut, besimtarë bektashinj, klerikë, përfaqësues të institucioneve dhe qindra pelegrinë nga mbarë vendi u mblodhën në Teqenë e Rabijes, në Tepelenë, për të përkujtuar 146-vjetorin e themelimit të kësaj teqeje historike (1880–2026) dhe për të nderuar martirët e masakrës së 23 korrikut 1943.
Teqeja e Rabijes zë një vend të rëndësishëm në historinë e bektashizmit shqiptar. E ngritur si një vatër e besimit, dijes dhe atdhedashurisë, ajo ka shërbyer ndër breza si qendër e edukimit shpirtëror, e përhapjes së vlerave humane dhe e ruajtjes së traditës bektashiane. Po ashtu, ajo mbetet simbol i sakrificës dhe qëndresës, pasi në korrikun e vitit 1943 u bë dëshmitare e një prej ngjarjeve më të dhimbshme të historisë së saj, kur Baba Abaz Sherif Memushaj, dervishët e teqesë dhe banorë të zonës ranë martirë nga forcat pushtuese fashiste italiane.
Me këtë rast, të pranishmëve iu drejtua me një fjalë përshëndetëse Kryegjyshi Botëror Bektashian, Shenjtëria e Tij Haxhi Dede Baba Edmond Brahimaj, i cili theksoi rëndësinë historike e shpirtërore të Teqesë së Rabijes, kujtimin e martirëve dhe mesazhin e paqes, dashurisë e bashkëjetesës që përçon bektashizmi.
“Në emër të Zotit , Mëshiruesit , Mëshirëbërësit,
Të nderuar klerikë dhe besimtarë,
Të nderuar përfaqësues të institucioneve,
Të dashur miq e pjesëmarrës,
Sot jemi mbledhur në këtë vend të bekuar për të nderuar dy ngjarje që mbajnë brenda tyre një mesazh të fuqishëm për historinë, besimin dhe identitetin tonë: 146-vjetorin e themelimit të Teqesë së Rabijes dhe përkujtimin e martirëve të masakrës së 23 korrikut 1943. Teqeja e Rabijes, e themeluar në vitin 1880, nuk ka qenë vetëm një vend lutjeje por një vatër e dritës hyjnore, një shkollë e urtësisë, një strehë e dashurisë për Zotin dhe për njeriun. Në këtë teqe janë edukuar breza besimtarësh me frymën e paqes, të drejtësisë, mikpritjes dhe shërbimit ndaj atdheut e njerëzimit. Në traditën bektashiane, shtëpia e Zotit është vendi ku njeriu pastron zemrën, forcon shpirtin dhe mëson të jetojë me dashuri, përulësi dhe mirësi. Kjo është trashëgimia që na lanë etërit tanë shpirtërorë dhe që ne kemi detyrimin ta ruajmë e ta përcjellim brez pas brezi. Por historia e kësaj teqeje mban edhe plagë të thella. Më 23 korrik 1943, në kohën e pushtimit fashist italian, kjo vatër e shenjtë u bë dëshmitare e një akti barbarie. U derdh gjak i pafajshëm dhe u goditën njerëz që nuk mbanin armë urrejtjeje, por armën e besimit, të urtësisë dhe të dashurisë. Ata u përpoqën të shuajnë një teqe, por nuk mundën të shuajnë dritën e saj. Ata goditën muret, por nuk mundën të rrëzonin besimin. Ata morën jetë njerëzish, por nuk mundën të vrasin idealet që jetojnë përjetësisht. Në fenë tonë, martirët nuk kujtohen me urrejtje ndaj askujt, por me lutje dhe respekt. Ata janë dëshmitarë të së vërtetës dhe shembuj të sakrificës. Ne lutemi që Zoti t’i mëshirojë shpirtrat e tyre dhe t’u japë paqe të përjetshme. Bektashizmi na mëson se hakmarrja nuk ndërton paqen. Dashuria është më e fortë se urrejtja, falja është më e lartë se zemërimi dhe drita gjithmonë fiton mbi errësirën. Ky është mesazhi që na vjen nga Imam Aliu, nga Ehli Bejti dhe nga të gjithë shenjtorët që kanë ndriçuar rrugën tonë. Sot, kur bota përballet me luftëra, ndasi dhe dhunë, ne kemi më shumë se kurrë detyrimin të mbrojmë vlerat që kjo teqe ka përfaqësuar për gati një shekull e gjysmë: besimin në Zotin, respektin për jetën njerëzore, harmoninë ndërfetare, dashurinë për atdheun dhe shërbimin ndaj komunitetit. Le të jetë kjo ditë jo vetëm një përkujtim i së kaluarës, por edhe një betim për të ardhmen. Të ruajmë tempujt tanë, të forcojmë familjet tona, të edukojmë të rinjtë me moral e dituri dhe të mos lejojmë që historia e sakrificës të harrohet. Lusim Zotin e Madhërishëm që Teqeja e Rabijes të mbetet gjithmonë një vatër e dritës, e paqes dhe e begatisë. Lusim Hazret Imam Aliun dhe Ehli Bejtin që të ndërmjetësojnë për paqen e zemrave tona. Lusim që shpirtrat e të gjithë martirëve të prehen në mëshirën e Zotit dhe kujtimi i tyre të mbetet i pavdekshëm në ndërgjegjen e kombit tonë. Qoftë kjo teqe gjithmonë një burim drite për Shqipërinë dhe për të gjithë besimtarët. Lavdi Zotit. Nderim martirëve. Paqe, dashuri dhe begati për të gjithë. Zoti na bekoftë të gjithëve! Amin!”
Ceremonia u mbyll me lutje për paqe, mirësi dhe begati, si edhe me homazhe në nderim të martirëve të Teqesë së Rabijes. Përkujtimi i kësaj dite mbetet një dëshmi e gjallë e vlerave që kjo teqe ka mishëruar ndër 146 vjet: besimin në Zot, dashurinë për njeriun, harmoninë ndërfetare dhe përkushtimin ndaj atdheut.
Teqeja e Rabijes vijon të jetë një nga qendrat më të rëndësishme të trashëgimisë shpirtërore bektashiane në Shqipëri, duke ruajtur të gjallë kujtesën historike dhe duke përcjellë brez pas brezi mesazhin e paqes, tolerancës dhe dashurisë universale që përbën thelbin e mësimeve të Haxhi Bektash Veliut.
