Sot, më 29 tetor 2026, në Teqenë e Zallit në Gjirokastër, përkujtojmë me nderim dhe respekt të thellë 82-vjetorin e kalimit në amshim të Selim Ruhi Babait (29 tetor 1944), një prej figurave më të shquara të klerit bektashian shqiptar, dijetar i njohur, udhëheqës shpirtëror dhe përfaqësues i denjë i traditës mistike bektashiane.
Selim Ruhi Babai zë një vend të veçantë në historinë e bektashizmit shqiptar, jo vetëm për përkushtimin e tij ndaj besimit, por edhe për kulturën e gjerë, dashurinë për dijen dhe urtësinë që e karakterizonte. Ai ishte një nga ata klerikë që e shihnin besimin si një udhë të pandashme nga dija, edukimi, mirësia dhe shërbimi ndaj njeriut.
Pas përfundimit të studimeve fillore në Elbasan, ai vijoi mësimet në medrese, ku u dallua për zgjuarsinë dhe përkushtimin ndaj dijes. Në vitin 1885, së bashku me të atin, shkoi në Gjirokastër pranë Baba Aliut, ku mori dorë dhe vazhdoi përgatitjen e tij fetare e kulturore. Gjatë kësaj periudhe, ai fitoi njohuri të thella dhe zotëroi tri gjuhë të rëndësishme të traditës klasike fetare: arabishten, turqishten dhe persishten. Pas marrjes së ixhazetnamesë, vijoi formimin e tij shpirtëror dhe intelektual, duke dëshmuar një etje të pandërprerë për dije.
Në vitin 1891, Selim Ruhi Babai u dorëzua dervish në Teqenë e Zallit nga Baba Aliu, duke nisur një rrugëtim të rëndësishëm shërbimi në këtë qendër të njohur të bektashizmit. Dashuria për librin dhe studimin e shoqëroi gjatë gjithë jetës. Ai sillte vazhdimisht libra nga Stambolli, të cilët i lexonte dhe i studionte me vëmendje të veçantë. Njohuritë e tij përfshinin jo vetëm teologjinë dhe filozofinë fetare, por edhe historinë, gjeografinë, letërsinë dhe fusha të tjera të kulturës e të mendimit njerëzor. Për këtë arsye, ai u vlerësua si një nga klerikët më të ditur dhe më të kulturuar të kohës së tij.
Përtej dijes, Selim Ruhi Babai shquhej për butësinë, thjeshtësinë dhe fisnikërinë shpirtërore. Fjalët e tij përcillnin urtësi, ndërsa sjellja e tij frymëzonte respekt dhe dashuri. Ai e mishëronte në jetën e përditshme frymën e mësimeve të Haxhi Bektash Veliut, duke e konsideruar dashurinë për Zotin të pandashme nga dashuria për njeriun, mirëkuptimi, vëllazëria dhe respekti për çdo krijesë.
Pas ndarjes nga jeta të Baba Aliut, në vitin 1907, sipas porosisë së tij, Selim Ruhi Babai mori drejtimin e Teqesë së Zallit. Për 37 vjet me radhë, deri në kalimin e tij në amshim, më 29 tetor 1944, ai e udhëhoqi këtë qendër shpirtërore me përkushtim, urtësi dhe dinjitet. Nën drejtimin e tij, Teqeja e Zallit vijoi të ishte një vatër e rëndësishme e besimit, e dijes dhe e traditës bektashiane, duke mbajtur gjallë lidhjen mes klerikëve, besimtarëve dhe vlerave të trashëguara ndër breza.
Trashëgimia e tij shpirtërore ruhet edhe në kujtesën popullore, përmes këngës që lidhet me porosinë e fundit të Baba Aliut, i cili e shihte Selim Ruhi Babain si pasuesin e denjë të veprës së tij:
“Por në këmbën time Baba Selimi,
Ai është unë, unë jam ai!”
Këto vargje përfaqësojnë më shumë se një porosi për vijimësinë e drejtimit të teqesë. Ato shprehin besimin, vlerësimin dhe njohjen e një trashëgimie shpirtërore që do të vazhdonte të jetonte përmes dijes, urtësisë dhe përkushtimit të Selim Ruhi Babait.
Sot, 82 vjet pas kalimit të tij në amshim, figura e Selim Ruhi Babait mbetet një shembull i çmuar i klerikut dijetar, i udhëheqësit të urtë dhe i njeriut që ia kushtoi jetën Zotit dhe njerëzimit. Kujtimi i tij vazhdon të jetojë në Teqenë e Zallit, në historinë e bektashizmit shqiptar dhe në zemrat e besimtarëve që nderojnë dijen, besimin, paqen dhe dashurinë njerëzore.
Në këtë ditë përkujtimore, nderojmë me mirënjohje jetën dhe veprën e Selim Ruhi Babait, duke vlerësuar trashëgiminë e tij të pasur shpirtërore dhe kulturore, e cila mbetet një burim frymëzimi për brezat e sotëm dhe të ardhshëm.
I paharruar qoftë kujtimi i Selim Ruhi Babait!