Në një atmosferë të mbushur me përkushtim shpirtëror dhe respekt të thellë, ditën e shtunë, 4 prill 2026, në teqenë e Alipostivanit u zhvillua ceremonia përkujtimore në nder të Baba Hekuran Nikollarit, në përvjetorin e ditës kur ai veshi petkun e dervishit dhe iu përkushtua Udhës së Shenjtë të bektashizmit. Kjo ditë përkon gjithashtu me përkujtimin e 15-vjetorit të ndarjes nga jeta të myrshidit të ndritur, Dede Reshat Bardhi, duke i dhënë aktivitetit një dimension të veçantë shpirtëror dhe historik.
Ceremonia u drejtua nga Kryegjyshi Botëror i Bektashinjve, Shenjtëria e Tij, Haxhi Dede Baba Edmond Brahimaj, i cili mbajti një fjalë përshëndetëse dhe përkujtimore, duke vlerësuar figurën, veprën dhe trashëgiminë shpirtërore të këtyre dy personaliteteve të shquara të bektashizmit.
Përshëndetja e Kryegjyshit Botëror, Dede Edmond Brahimaj:
“Të nderuar, besimtarë, dervishë, miq dhe dashamirës të Udhës sonë të shenjtë,
Të nderuar bij dhe bija shpirtërorë të Baba Hekuran Nikollari,
Të nderuar dashamirës të Teqesë së Alipostivanit,
Sot, më 4 prill, në këtë ditë të bekuar që mbart një domethënie të thellë shpirtërore, përkujtojmë me nderim dhe mirënjohje kujtimin e Baba Hekuran Nikollarit, ditën kur ai veshi petkun e dervishit dhe hyri në Udhën e Shenjtë si klerik, nderojmë njëkohësisht 15-vjetorin e ndarjes nga kjo jetë të myrshidit tonë të ndritur, Dede Reshat Bardhi.
Më 4 prill 2002, Baba Hekurani veshi uniformën klerikale dhe u bë dervish i teqesë së Baba Ali Horasanit në Alipostivan. Ky ishte çasti i lindjes së tij shpirtërore, një moment i shenjtë që vulosi përkushtimin e tij ndaj Zotit dhe ndaj shërbimit në rrugën e bektashizmit. Nën udhëheqjen e myrshidit të tij, ai nisi një rrugëtim që do të shndërrohej në një shembull të rrallë devotshmërie, përulësie dhe sakrifice.
Gjatë viteve 2007–2009, ai u vu në krye të teqeve të Frashërit dhe Kulmakut në Malin e Shenjtë të Tomorrit, duke treguar jo vetëm aftësi drejtuese, por edhe një ndjenjë të thellë përgjegjësie për ruajtjen e trashëgimisë sonë shpirtërore. Ai ruajti me përkushtim origjinalitetin e këtyre monumenteve të shenjta dhe njëkohësisht zhvilloi jetën fetare, duke i kthyer ato në qendra të gjalla besimi, lutjeje dhe reflektimi për besimtarët.
Në vitin 2009, me dekretin e Kryegjyshit Botëror të Bektashinjve, Haxhi Dede Reshat Bardhi, ai u nderua me titullin “Baba” dhe u emërua në krye të teqeve të Frashërit, Alipostivanit dhe Përmetit. Ky ishte një vlerësim i merituar për punën dhe përkushtimin e tij, por edhe një përgjegjësi e madhe që ai e mbajti me dinjitet dhe urtësi, duke e forcuar autoritetin e tij shpirtëror në komunitetin bektashian.
Në krahinën e Përmetit dhe më gjerë, Baba Hekurani u bë një figurë e dashur dhe e respektuar, një udhërrëfyes shpirtëror që dinte të fliste me zemër dhe të dëgjonte me durim. Ai ishte pranë njerëzve në ditët e gëzimit dhe të dhimbjes, duke u bërë një shtyllë besimi dhe një burim paqeje për shumë familje.
Kontributi i tij u shpreh fuqishëm edhe në ndërtimin dhe rindërtimin e objekteve të kultit. Ai punoi me përkushtim për të ringritur teqe dhe vende të shenjta, duke rikthyer jo vetëm strukturat fizike, por edhe jetën shpirtërore që ato përfaqësojnë. Këto vepra mbeten sot dëshmi e gjallë e dashurisë së tij për besimin dhe për traditën tonë.
Për veprimtarinë e tij të palodhur dhe kontributin e çmuar në shoqëri dhe në jetën fetare, Baba Hekurani u nderua me vlerësime të shumta, si titulli “Qytetar Nderi” nga Këshilli i Bashkisë së Poliçanit, “Nderi i Frashërit”, si dhe me titullin e lartë “Urdhëri Naim Frashëri i Artë” nga Presidenti i Republikës. Këto nuk janë vetëm dekorata, por janë dëshmi e një jete të jetuar me dinjitet dhe shërbim ndaj njerëzve dhe Zotit.
Sot, në këtë 4 prill të bekuar, do të ishim mbledhur për të festuar me gëzim 24-vjetorin e ditës kur Baba Hekurani veshi rrobën e dervishit dhe iu përkushtua plotësisht Udhës së Zotit. Do të ishte një ditë feste, një ditë mirënjohjeje për jetën dhe shërbimin e tij. Por Zoti e deshi më shumë pranë Vetes dhe e thirri në amshim, duke na lënë ne kujtimin e një shpirti të pastër dhe një drite që nuk shuhet. Megjithatë, kjo ditë nuk humbet kuptimin e saj; ajo mbetet një ditë e shenjtë, ku në vend të festës tokësore, ne ngremë lutje dhe falënderim për jetën e tij, duke ndjerë se ai nuk është larg, por më pranë se kurrë, në dritën hyjnore dhe në zemrat tona që e kujtojnë me dashuri e mall.
Por mbi të gjitha, vlera më e madhe e tij mbetet lidhja shpirtërore që ai krijoi me besimtarët. Edhe sot, më shumë se një vit nga ndarja e tij nga kjo jetë, njerëzit vazhdojnë ta ndjejnë praninë e tij. Ata rikthehen në vendet ku ai shërbeu, kujtojnë fjalët e tij, ndjejnë ngrohtësinë e shpirtit të tij dhe gjejnë forcë në kujtimin e tij. Ai jeton në zemrat tona, si një dritë që nuk shuhet.
Dhe në këtë rrugë, ai mbeti gjithmonë i lidhur me myrshidin e tij, Dede Reshat Bardhi një figurë e ndritur që e udhëhoqi dhe e formoi në këtë Udhë. Lidhja mes tyre ishte një lidhje e shenjtë, që kapërcen kufijtë e kësaj bote, duke mbetur një shembull i përjetshëm i dashurisë dhe i besimit mes mësuesit dhe nxënësit.
Sot, duke përkujtuar këto dy figura të ndritura, përulemi me nderim përpara veprës së tyre dhe udhëhiqemi nga fjala e Imam Ali ibn Abi Talib: “Njerëzit janë armiq të asaj që nuk e njohin”. Kjo urtësi na kujton se shpesh njeriu i largohet së vërtetës jo nga ligësia, por nga mungesa e njohjes dhe e dritës së brendshme. Pikërisht këtu qëndron madhështia e klerikëve Baba Hekuran Nikollari dhe Dede Reshat Bardhi, të cilët me urtësinë, përulësinë dhe dashurinë e tyre, i afruan njerëzit me besimin dhe me njëri-tjetrin, duke shpërndarë padijen dhe duke ndezur dritën e njohjes shpirtërore. Ata nuk luftuan njerëzit, por errësirën brenda tyre, duke i udhëhequr drejt së vërtetës me shembullin e jetës së tyre. Kështu, përmes veprës së tyre, kjo thënie merr jetë, sepse ata u bënë ura që e shndërruan mosnjohjen në besim, frikën në dashuri dhe largësinë në afrim me Zotin.
U prehshin në paqe shpirtrat e tyre të ndritur!
Qoftë e përjetshme drita që ata lanë pas në mesin tonë.
Zoti na bekoftë të gjithëve! Amin! ”
Kjo ditë përkujtimore shërbeu jo vetëm si një moment reflektimi mbi jetën dhe veprën e Baba Hekuran Nikollarit dhe Dede Reshat Bardhit, por edhe si një thirrje për të vijuar rrugën e tyre të ndriçuar me besim, përulësi dhe dashuri për njerëzimin. Kujtimi i tyre mbetet një udhërrëfyes i gjallë për brezat e sotëm dhe të ardhshëm.
Kryegjyshata Botërore e Bektashinjve shpreh mirënjohjen për të gjithë besimtarët dhe pjesëmarrësit që u bënë pjesë e kësaj dite të shenjtë, duke dëshmuar edhe njëherë se vlerat e kësaj Udhë mbeten të gjalla dhe të përjetshme në zemrat e njerëzve.
